درب زندان اسیران گرچه سر خواهد شکست

من سری می بینم اندره که در خواهد شکست

تازه کاری میرسد یاران که در میدان جنگ

در کف رزم آوران تیغ ظفر خواهد کشید

تیر برگرداند اندر سینه تیر انداز را

یا به دست خصم شمشیر از کمر خواهد شکست

این پیاده بر سواران راه را خواهد گرفت

وین سواره از سپهداران سپر خواهد شکست

ای که بی باکانه نخل عمر مردم می کنی

باغبان روزی به فرق تو تبر خواهد شکست

با پسر تندی مکن بی حد که فرزند غیوم

روز پیری با لگد پشت پدر خواهد شکست

جهل باشد زانتقام دهر غافل زیستن

کاین خدنگ از مرغ نه افلاک پر خواهد شکست

تکیه بر دانش مکن یغما که طوفان بلا

چون رسد اول درخت پر ثمر خواهد شکست  

روزگار خوش

دیگر خورشیدی نیست که نورش بر زمین وطنم ببارد

دیگر خورشیدی نیست که زمین سرد وطنم را گرم کند

دیگر بارانی نیست که خاک تشنه ی وطنم را سیراب کند

دیگر ریشه ای نیست که از خاک وطنم بروید

دیگر آسمانی نیست که ستاره ای در آن پیدا باشد

دیگر خانه ای نیست که سرپناهی باشد

دیگر وطنی نیست که امید به زندگی باشد

دیگر خاطراتی نیست که یادآور روزگار خوش باشد

 

            دیگر شادی نیست و اما سیاهی شب هم پایدار نیست

 

                                                        بهترین آرزوها

                                                               آرش

کسی آمد که حرف عشق را با ما زد

دل ترسوی ما هم دل به دریا زد

به یک دریای طوفانی    

دل ما رفته مهمانی

چه دور ساحل شد از دور پیدا نیست

یک عمری راه و در قدرت ما نیست

باید پارو نزد باید وا داد

باید دل را به دریا داد

خودش می بردت هر جا دلش خواست

به هر جا برد بدون ساحل همون جاست

به امیدی که ساحل داره این دریا

به امیدی که آروم می شه تا فردا

به امیدی که این دریا فقط شاه ماهی داره

به عشقی که نمی بینی شبهاشو بی ستاره

دل ما رفته مهمانی 

به یک دریای طوفانی

باید پارو نزد باید وا داد

باید دل را به دریا داد

خودش می بردت هرجا دلش خواست

به هر جا برد بدون ساحل همون جاست  

 

                                                                                مسعود فردمنش

 

بهترین آرزوها

      آرش

  

اگر به خانه ی من  آمدی  برای من ای مهربان  چراغ بیار

و یک دریچه که از آن

به ازدحام کوچه ی خوشبخت بنگرم

                                                                   فروغ فرخزاد

وطن

در کنج اتاقم نشسته ام

 

من هستم و تنهایی و تنهایی ،

من هستم و چهار دیوار سیاه

من هستم و رویاهای پوچ و باطل

من هستم و یک کوله باری از خاطره

 

 

به تک پنجره ی اتاقم نگاه می کنم

 نگاه می کنم تا شاید ستاره ی خوشبختی ام را در آسمان ببینم

 ولی حیف که ابر سیاه( آسمانم را  گرفته  تنگ در آغوش)

 

بگذارید در همین تنهایی بمانم تا بمیرم

بگذارید در همین تنهایی بمانم

بگذارید  در همین تنهایی بمانم  و من را فراموش کنید

من را در این تنهایی رها کنید و به جنگ  جلاد ستمگر بروید

 نگذارید که  جلاد تیشه به ریشه ی درختان وطنم بزند

نگذارید که باد سرد زمستان گل های زیبا ی وطنم را خشک کند

 

 

 

اگر در این جنگ پیروز شدین

سلام من را هم به درختان و گل های زیبای وطنم برسانید.

 

 

 

  بهترین آرزوها

      آرش

سفر به خیر

« به کجا چنین شتابان ؟ »

 

         گون از نسیم پرسید

 

« دل من گرفته ز این جا ،

 

            هوس سفر نداری

 

زغبار این بیابان ؟ »

 

 « همه آرزویم ، اما

 

                چه کنم که بسته پایم  ...»

 

« به کجا چنین شتابان ؟ »

 

« به هر آن کجا که باشد ، به جز این سرا سرایم . »

 

« سفرت به خیر اما تو و دوستی ، خدا را

 

چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی ،

 

به شکوفه ها ، به باران ،

 

برسان سلام ما را »

 

 

                                                    « کدکنی »

 

 

بهترین آرزوها

       آرش

دل آزادِ من

 

 

دل من نور سفید و دل تو رنگ سیاهی

 

دل من آزاد آزاد و دل تو در بند دنیا

 

دل من عاشق پاکی و دل تو عشقی ندارد

 

دل من پر از امید و دل تو پر هراس است

 

دل من در اوج پرواز و دل تو بال هایی بسته

 

دل من دریایی آرام و دل تو دریای طوفان

 

 

    بهترین آرزوها

          آرش

    

                                                     بارانی به رنگ باروت

تنهایم نگذار  در این  باران باروتی

تنهایم نگذار در این باران باتونی

 

تنهایم نگذار در این روز های تیره

تنهایم نگذار در این غم دیرینه

 

تنهایم نگذار تا فریاد زنم که آزادم

تنهایم نگذار تا بدانند که بیزارم

 

تنهایم نگذار تا بشکنیم این سکوت دیرینه را

تنهایم نگذار تا بیفکنیم ز ریشه این ظلم دیرینه را

 

تنهایم نگذار بمان با من تا آخرین نفس

تنهایم نگذار و بدان خدا با ماست تا آخرین نفس

 

تنهایم نگذار تا بیدار کنیم مردم را از خواب غفلت

تنهایم نگذار تا بسازیم از نو این ویرانه ی خِفّت

 

تنهایم نگذار تا نگذاریم خورشیدمان سرد شود

تنهایم نگذار تا رگبار باروتی قطع شود

 

 

            بیا با هم بگذریم از زیر رگبار باروت و نترسیم.

 

 

 

بهترین آرزوها

        آرش  

دست مزن ! چشم ببستم دو دست

                                         راه مرو ! چشم  دو پایم شکست

حرف مزن ! قطع نمودم سخن

                                         نطق مکن ! چشم ببستم دهن

هیچ نفهم ! این سخن عنوان مکن

                                         خواهش نافهمی انسان مکن

لال شوم   کور شوم   کر شوم

                                         لیک محال است که من خر شوم

 

                                                                           نسیم شمال

            بهترین آرزوها 

                آرش       

               تابستانی با بوی خون

این روز ها بجای اینکه بوی تابستان خوشی بیاید  بوی خون جوانانی می اید که برای جولوگیری 

از نامردی فریاد می زنند . فریاد ان ها را همه می شنویم . 

فریاد ما برای این است که نمی خواهیم ابر های سیاه آسمانمان را تیره کنند .

فریاد ما برای این است که چرا روزهای ما تیره شده است 

فریاد ما برای این است که چرا ایران ما ویران شده است 

فریاد ما برای این است که چرا آزادی رویای دست نیافتنی است 

روز های ما شب شده است و شبهای ما غم گین تر از دیروز

ما می توانیم ایران را از نو بسازیم  ایران هیچ وقت   نمی میرد .

ما مسلمانیم و نفرت از رنگ دروغ داریم.

 

   بهترین آرزوها

         مبهم

                       

                     زپشت میله های سرد و تیره

                      نگاه حیرتم حیران برویت

                     در این فکرم که دستی پیش آید

                     ومن ناگه گشایم پر بسویت

 

 

                         در این فکرم که در یک لحظه غفلت

                         از این زندان خاموش پربگیرم

                        به چشم مرد زندان بان بخندم

                        کنارت زندگی از سر بگیرم

 

 

 

                                    در این فکرم من و دانم که هرگز

                                   مرا یاری رفتن زین قفس نیست

                                   اگر هم مرد زندانبان بخواهد

                                  دگر از بهر پروازم نفس نیست

 

 

 

                                                       من آن شمعم که با سوز دل خویش

                                                      فروزان می کنم ویرانه ای را

                                                      اگر خواهم که خاموشی گزینم

                                                      پریشان می کنم کاشانه ای را

 

 

                                   بهترین آرزوها

                                         آرش

اگر رفتم  ز دنیای شما دیوانه ای کم تر

           وراین کاشانه ویران گشت  حسرت خانه ای کم تر

 

 

اگر مستی نبخشد ساغر هستی برافشانش

           وگر مستی دهد ای سرخوشان  پیمانه ای کمتر

 

 

تو شمع محفل افروزی و من پروانه ای مسکین

          تو روشن باش ، گر من سوختم پروانه ای کمتر

 

 

زیان و سود عالم چیست از بود و نبود ما ؟

          به دریا قطره ای افزون ، زخرمن دانه ای کمتر

 

 

اگر پیمانه ام پر شد زیانی نیست یاران را

          به بزم باده نوشان گریه مستانه ای کمتر!

 

 

 

                                                      (....)

 

 

 

بهترین آرزوها

       آرش

ناتاناییل ، آرزو مکن که خدا را در جایی جز همه جا بیابی. هر مخلوقی نشانی از

خداست و هیچ مخلوقی او را هویدا نمی سازد . همان دم که مخلوقی نظر ما را به

خویشتن منحصر می کند، ما را از خدا بر می گرداند .

ما همگی اعتقاد داریم که باید خدا را کشف کرد . دریغا که نمی دانیم هم چنان که در انتظار او به سر می بریم ، به کدام درگاه نیاز آوریم . سرانجام این طور نیز می گوییم که او در همه جا هست ؛ هرجا و نایافتنی است.

 

به هر کجا بروی جز خدا چیزی را دیدار نمی توانی کرد .خدا همان است که پیش روی ماست. ناتاناییل ، ای کاش «عظمت» در نگاه تو باشد نه در چیزی که به آن می نگری. ناتاناییل ، من شوق را به تو خواهم آموخت ؛ اعمال ما به ما وابسته است ، هم چنان که درخشندگی به فسفر . درست است که اعمال ما ما را می سوزانند ولی تابندگی ما از همین است و اگر روح ما ارزش چیزی را داشته دلیل بر آن است که سخت تر از دیگران سوخته است.

 

برای من « خواندن » این که شن ساحل ها نرم است کافی نیست: می خواهم پای

برهنه ام این نرمی را حس کند . معرفتی که قبل از آن احساسی نباشد ، برای من بیهوده است.هرگز در این جهان چیزی ندیده ام که حتی اندکی زیبا باشد : مگر آن

که فوراً آرزو کرده ام تا همه ی مهر آن را در برگیرد.

 

                                                                « آندره ژید»

 

    بهترین آرزوها

          آرش

                                        دنیای دیوانه

       

 نیمه شب آواره و بی حس و حال؛

 

           نیمه شب آواره و بی حس و حال

                   در سرم سودای جامی بی زبان   

                            پرسه ای آغاز کردیم در خیال  

                                          دل بیاد آورد ایام روزگار

  

 

 از جدایی یک دو سالی می گذشت

       یک دو سال از عمر رفت و بر نگشت

 

 

 

 دل بیاد آورد اول بار را

      خاطرات اولین دیدار را

            آن نظر بازیان اسرار را

              آن دو چشم مست آهو وار را

 

 

 

 همچو رازی مبهم و سر بسته

         چون من از تکرار او هم خسته بود

 

 

 

 آمدو هم آشیان شد با من او

     همنشین و هم زبان شد با من او

         خسته جان بودم که جان شد با من او

                           نا توان بود و توان شد با من او

 

 

 

دامنش شد خوابگاه خستگی 

     این چنین آغاز شد دل بستگی

 

 

  وای از آن شب زنده داری تا سحر

          وای از آن عمری که با او شد بسر

                       مست او بودم زدنیا بی خبر

                        دم به دم این عشق می شد بیشتر

 

 

 

آمد و در خلوتم دم ساز شد

      گفت و گو ها بین ما آغاز شد

 

 گفتمش

 گفتمش در عشق پا برجاست دل

       گر گشایی چشم دل زیباست دل

             گر تو زورقبان شوی دریاست دل

                           بی تو شام بی فرداست دل

 

 

دل زعشق روی تو حیران شده

        در پی عشق تو سر گردان شده

 

 

 گفت: در عشقت وفادارم بدان

       من تو را بس دوست میدارم بدان

                شوق وصلت را بسر دارم بدان

                         چون تویی محمور حَمارم بدان

 

 

با تو شادی می شود غم های من

           با تو زیبا می شود فردای من

 

 

 گفتمش عشقت به دل افزون شده

            دل زجادوی رخت افزون شده

             جز تو هر یادی به دل مدفون شده

                             عالم از زیباییت مجنون شده

 

 

             بر لبم بگذاشت لب یعنی خموش؛

 

 بر لبم بگذاشت لب یعنی خموش

          طعم بوسه از سرم برد عقل و هوش

 

 

 در سرم جز عشق او سودا نبود

         بحر کس جز او در این دل جا نبود

                        دیده جز بر روی او بینا نبود

                     همچو عشق من هیچ گل زیبا نبود

                                        خوبی او شهره ی آفاق بود

                                                در نجابت در نکویی طاق بود

 

 

 

روزگار،

روزگار اما وفا با ما نداشت

    طاقت خوشبختی ما را نداشت

         پیش پای عشق ما سنگی گذاشت

              بی گمان از مرگ ما پروا نداشت

 

 

 آخر این قصه هجران بود و بس

       حسرت و رنج فراوان بود و بس

 

 

  یار ما را از جدایی غم نبود

      در غمش مجنون و عاشق کم نبود

                     بر سر پیمان خود محکم نبود

                        سهم من از عشق جز ماتم نبود

 

 

 

با من دیوانه پیمان ساده بست

 ساده هم آن عهد و پیمان را شکست

               بی خبر پیمان یاری را گسست

                     این خبر ناگاه پشتم را شکست

                               آن کبوتر عاقبت از بند رست

                             رفت و با دل داری دیگر عهد بست

                                   با که گویم او که هم خون من است

                                      خصم جان و تشنه ی خون من است

 

بخت بد بین وصل او قسمت نشد

              این گدا مشمول آن رحمت نشد

                    آن طلا حاصل به این قیمت نشد

 

 

                   عاشقان را خشدلی تغدیر نیست ؛

 

عاشقان را خشدلی تغدیر نیست

          با چنین تغدیر بد تدبیر نیست

 

 

 از غمش با دود و دم همدم شدم

           باده نوش غصه ی او من شدم

               مست و مخمور و خراب از غم شدم

                                     ذره ذره آب گشتم کم شدم

 

                          آخر آتش زد دل دیوانه را؛

 

         آخر آتش زد دل دیوانه را

               سوخت بی پروا پر پروانه را

 

 

 عشق من از من گذشتی خوش گذر

                بعد از این حتی تو اسمم را نبر

                            خاطراتم را تو بیرون کن زسر

                                   دیشب از کف رفت فردا را نگر

 

 

 

آخرین یک بار از من بشنو پند

           بر من و بر روزگارم دل مبند

          عاشقی را دیر فهمیدی چه سود

                    عشق دیرین گسسته تار و پود

                                  گر چه آب رفته باز آید به رود

                                           ماهی بیچاره اما مرده بود

 

                    

                                 « بعد از این هم  آشیانت هرکس است»

                                      «باش با او یاد تو ما را بس است»

 

                                                                                            «....»

 

 

بهترین آرزوها

    «آرش» 

مقام زن چه در عصر اوستایی و زمان زرتشت و چه پیش از او در جوامع ایرانی  محترم و با ارزش بوده است. البته با ظهور زرتشت و اصلاحات او  مقام زن نیز مورد اصول اصلاحی مصلح پیامبر قرار گرفت.         در زمان زرتشت زن نیز دارای حقوقی بود مساوی با حقوق مرد و در جامعه به همان اندازه ای               می توانست موثر واقع باشد که یک مرد می توانست منشا اثر باشد. اراده ی زنان و دوشیزگان چه تا آن هنگامی که در خانه ی پدری بودند و چه هنگامی که شوهر کرده بودند و به خانه ی شوهر           می رفتند  استقلال داشت و قادر بود تا از روی خرد و درک  واقعیت  و حقانیت خود را به ثبوت برسانید. اما با این حال جای تاسف است که پس از عصر اوستا  در اثر رویدادها و حوادثی بسیار  زنان کم کم  از مقام برجسته ی خود به زیر کشیده شدند و مقام زن از آن شایستگی که داشت   نزول کرده است. هرچند گروهی درصدد  زنده کردن و احیای قوانین اوستایی بودند اما صدایشان به جایی  نرسید و زن وسیله ای شد برای تولید بچه و انجام  کار های سخت تا به امروز . 

 

آرش: سلام به همه ی دوستان .   قصد من از نوشتن این متن تبلیغ دین زرتشت نیست. من دوست داشتم این متن را با یک مقاله از حقوق زن در ایران الان می نوشتم و با یکدیگر مقایسه می کردم     ولی نتوانستم . و دوست دارم شما دوستان  این متن را بخوانید و در نظر های خوبی که میدید بگویید   چرا حقوق زن در زمان زرتشت خیلی بهتر و بالاتر از حقوق زن در ایران الان است؟(با این که دینمون دین اسلام است و یکی از دین های الهی است).

 

      بهترین آرزوها

              (پسر کوچک)

ذهن کاربران اینترنت دیرتر فرسوده می شود

 

اینترنت هم می تواند موثر باشد

در تحقیقاتی که به تازگی در دانشگاه کالیفرنیا انجام پذیرفت،

مشخص شد که استفاده از اینترنت برای افراد میان سال

و حتی افراد مسن مفید است و توانایی ذهنی آن ها را افزایش

می دهد.

پس از انجام آزمایش ها و تست هایی که از افراد بین 56 تا 76 سال

انجام گرفت نتایج جالبی بدست آمد. طبق این نتایج، جست و جو در وب

سبب می شود مراکزی از مغز که شامل بخش های تصمیم گیری و

استدلال های پیچیده است، تحریک شود.

یکی از اعضای تیم پژوهشی این تحقیقات اعلام کرد که استفاده

از اینترنت حتی سبب می شود تا تغییرات فیزیولوژی ذهن، که به

مرور زمان در بدن ایجاد می شود با سرعت کم تری پیش برود.

این بدان معناست که با این کار، فعالیت های فکری کاربران

افزایش می یابد و روند تحلیل فیزیکی مغز کندتر از حالت

طبیعی خود دنبال می شود.

 

استدلال پزشکی

با بالا رفتن طول عمر و در نتیجه آن، افزایش عمر ذهن

انسان، تغییراتی روی آن رخ می دهد که شامل کاهش

تعداد سلول های عصبی و همچنین کاهش فعالیت سلول های

آن می شود. این واکنش ها روی فعالیت های ذهن و در نتیجه،

فعالیت های بدن تاثیر منفی می گذارد.

 

از زبان کارشناس

پروفسور " گری اسمال " می گوید:

در افراد میان سال ومسن به دلیل تحرک بدنی و ذهنی

کمتر این عزیزان در شرایط خاص سنی، نیاز

به عامل محرک ذهنی مفید و جذابی همچون اینترنت بسیار

چشمگیر و تاثیر گذار نشان داده شده است.

" ربکا وود "مدیر عامل انجمن تحقیقات آلزایمر آمریکا می گوید:

یافته های سحر آمیز جدید، بر صحت تفکرات گذشته صحه می گذارد

و این موضوع را روشن می سازد که می توان با استفاده از

فناوری های نوین از میزان شیوع بیماری فراموشی

در میان افراد میان سال و کهن سال جلوگیری کرد.

 

امیدوارم که این مطلب مورد رضایت شما دوستان قرار گرفته باشد.

بهترین آرزوها،

ارش

نيما يوشيج بنيانگذار شعر فارسي در پاييز سال 1274 خورشيدي در يوش روستايي در ناحيه نور مازندران زاده شد در همين روستا به گفته خودش خواندن و نوشتن را نزد آخوند ده به ضرب تركه و بوته هاي گزنه آموخت بعد ها كه به شهر آمد به مدرسه سن لويي فرستاده شد و به تشويق نظام وفا به سرودن شعر پرداخت آشنايي با زبان فرانسه و بهره مندي از ذهني خلاق و جستجوگر در شعر راه تازه اي پيش پاي وي گشود و نو گرايي و نو زايي در شعر پارسي سرانجام با كوششهاي وي به برگ و بار نشست در سال 1300 منظومه اي به نام قصه رنگ پريده انتشار داد در همين سال نخستين سروده هايش را در روزنامه قرن بيستم به سر دبيري ميرزاده عشقي و در پاييز سال 1301 شعر اي شب را در روزنامه هفتگي نو بهار منتشر كرد نيما از سال 1317 تا 1320 در شمار هيات تحريريه مجله موسيقي بود و اشعار خود را در آن انتشار مي داد در همين سالها موج مخالفتهاي هواداران شيوه ديرينه در شعر با وي بالا گرفت اما هر چه زمان مي گذشت شيوه كار وي كه بر پايه نيازهاي زمانه رو به بلندگي و رويايي داشت اندك اندك راه خود را مي گشود و پيش مي رفت تا به امروز كه هر برگزيده اي از سروده هاي شاعران معاصر به شايستگي با ياد و نام و سرود هاي وي آغاز مي شود نيما در سال 1338 ديده از جهان فرو بست.

با ارزوی موفقیت  . ارش   

 

تو را من چشم در راهم ...

 

تو را من چشم در راهم شباهنگام

 

که می گیرند در شاخ «تلاجن» سایه ها رنگ سیاهی

 

وزان دل خستگانت راست اندوهی فراهم ؛

 

تو را من چشم در راهم .

 

شباهنگام، در آن دم، که بر جا، درّها چون مرده ماران خفتگان اند؛

 

در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سروکوهی دام؛

گرم یاد آوری یا نه، من از یادت نمی کاهم؛

 

                                                                          پدر شعر نو

سلام به همه دوستان. می خواهم متن یکی از شعر های خواننده ای به نام یاس را برایتون بنویسم

 من واقعا از خواندم این متن لذت بردم  . یاس یک خواننده ی رپ فارسی است که واقعا شعر های

خیلی قشنگی خوانده.

 

 

سلام، سلام عرض شد . بفرما . ببخشید واسه ی این آگهیتون مزاحم شده بودم ، میخواستم اگه بشه اینجا استخدام بشم . مدارکتونو آوُرید ؟ بله بفرمائید . کاملن ؟ کامله ، مدارک همش کامله . سابقه کار ؟ والا سابقه کار که ، سابقه کاری ندارم من . نمیشه که آقا جون ، سابقه کار باید داشته باشی . خب آخه چیکار بکنم ؟ من الان هرجایی که رفتم به من میگن باید سابقه کار داشته باشی . من نمیدونم ، از یه جایی باید شروع کرد بلاخره . من شرمندم سابقه کار باید داشته باشی . خب آخه بلاخره شما هم ببین من الان ، الان بیکارم . دارم هر ، یعنی نمیدونم چیکار باید بکنم . مشکل من نیست . بفرمائید ، سر ِ راه واستادید . تو رو خدا یه توجهی بکنید . شرمندم ، حرکت کن . یه لطفی در حق من بکنید . بفرمائید . هـــــــــــه ِ ، باشه .

آخه بابا باغت آباد منو درکم کن / نگو جلو را واستادی آقا حرکت کن / تو اینجا نشستی واسه اینکه جوابمو بدی / پایینو نگاه نکن چشم پر عضابمو ببین / اگه نیازمند بودی تو هم میشدی یه کنه / ببین اسم بد شانس روی پیشونیه منه / عصبانیم یه زلزله ی 10 ریشتره ِ توم / چرا اون با یقه ی بسته ُ ته ریش بره تو / همینا میتونه جوونای ما رو پیر کنه / حدس زدی یه روزی پیشش کارت گیر کنه / تا که میرسه به منه بدبخت آواره / میگی الان نه باشه بعد وقت ناهاره / بیا یه کار ِ خیری بکن توی روزت / امضاتو نمیخوام بزارم توی موزه / نگو مدارکت ناقص ِ تو فردا بیا / همه چیزو کامل کن ُ بعد ور دار بیا / واسه استخدام دقت کن به ضابطه ها / باید داشته باشی 5 سال سابقه کار / نمیخوام داد بزنم الکی شلوغ بکنم / بگو 5 سال ُمن از کجا شروع بکنم /
منو داری میبینی که از این زمونه سیرم / از همه جا بریدم ُ یه جوونه پیرم / کوله بارم ُ میبندمو شبونه میرم / به خاطر تو دیگه کارم تمومه بیرهم ( 2 بار )
بیدار شدی میخوره به سرت هوای صبح / توی روزنامه بخون صفحه ی حوادث ُ / ببین مادری که دخترشو کشته بود / بعد خودشو پرت کرد از پشت بوم / میگی چه مادر ِ بیرهمی ، چه روزگاری ؟ / چیه ؟ خراب شد اول ِ روز ِ کاری ؟ / اگه دقت کنی با کمی ریشه یابی / میفهمی که حتی یه مادرم میشه یاغی / اون مادر ای کاش باز زنده میشد / واست تعریف میکرد داستان زندگیشو / روزی که خداوند دخترشو هدیه میکرد / مادر داشت از خوشحالی گریه میکرد / با وجود پدری که هنوز بیکار بود / دم بیمارستان نشسته ُ سیگار دود / میکنه ُ بدهیا هر روز قد میکشه / مرگ دور ِ آگهیا همش خط میکشه / بند ِ امیدش به آینده ها پاره شد باخت / آخر سرم که خیابونا کارشو ساخت / قاتل تویی ، خدا ببخش ِ گناهاتو / حالا برو بخون مجله ی گل آقاتو /
منو داری میبینی که از این زمونه سیرم / از همه جا بریدم ُ یه جوونه پیرم / کوله بارم ُ میبندمو شبونه میرم / به خاطر تو دیگه کارم تمومه بیرهم ( 2 بار )
چیه ؟ فکر میکنی حالا که تو پشت میزی / از ما بالاتری ؟ یعنی تو گشنه نیستی ؟ / طوری صحبت میکنه انگار که داری ؛ الان ، تراولاتو میکنی پشت نویسی / خیلی شده یه جوون جلوی تو ظاهر بشه / یه جوونه تحصیل کرده که مسافر کش ِ / این همه سال زحمت کشیده واسه کاری / که فردا با روی سفید بره خواستگاری / دیگه خودتم میدونی این ِ گفته ی عقل / باید با پول بشینی سر سفره ی عقد / و توی پول چیزی به اسم وفا گم ِ / گذشت وقتی که میگفتن مهم تفاهم ِ / فقر از در بیاد تو همه چیز ُ خراب میکنه / بعد عشق از پنجره فرار میکنه / باغت آباد منو درکم کن / نگو جلو را واستادی آقا حرکت کن /
منو داری میبینی که از این زمونه سیرم / از همه جا بریدم ُ یه جوونه پیرم / کوله بارم ُ میبندمو شبونه میرم / به خاطر تو دیگه کارم تمومه

درغرب اقیانوس اطلس در آن سوی سواحل جنوب شرقی ایالت متحده ناحیه ای وجود دارد که به شکل

مثلث است. این ناحیه از برمودا در شمال آغاز می شود و تا قسمت جنوبی فلوریدا امتداد می یابد

و از سمت شرق با گذشتن از جزایر باهاما وپورتوریکو به طول جغرافیایی 40 درجه به سمت

غرب کشیده می شود و دوباره به برمودا باز میگردد.این ناحیه در لیست رازهای ناشناخته ی

جهان به ثبت رسیده است.در این مکان بیش از صد هواپیما و کشتی گم شدن و ناپدید شدند

این حوادث از سال 1945 به بعد روی داده است و در طول 26 سال اخیر بیش از 1000

نفر در این ناحیه جان خود را از دست داده اند. در 5 دسامبر 1945 5 فروند هواپیما

برای اجرای ماموریتی عادی و آموزشی در منطقه مثلث پرواز می کردند که با ارسال

پیامهای عجیبی درخواست کمک کردند هواپیمای ششم برای انجام عملیات نجات

به هوا بر خاست که هر 6 هواپیما ناپدید شدند اخرین پیام ها ی مخابره شده آنها

با برج مراقبت حاکی از وضعیت غیر عادی عدم روئیت خشکی    از کار افتادن

قطب نماها یا چرخش سریع عقربه ها و اطمینان نداشتن از موقعیتشان بود.

با وجود مدت ها جستجو هیچ اثری از شش هواپیماهاپیدا نشده.

 

زندگی‌نامه

صادق هدايت در سه شنبه 28 بهمن ماه 1281 در خانه پدري در تهران تولد يافت. پدرش هدايت قلي خان هدايت (اعتضادالملك)‌ فرزند جعفرقلي خان هدايت(نيرالملك) و مادرش خانم عذري- زيورالملك هدايت دختر حسين قلي خان مخبرالدوله دوم بود. پدر و مادر صادق از تبار رضا قلي خان هدايت يكي از معروفترين نويسندگان، شعرا و مورخان قرن سيزدهم ايران ميباشد كه خود از بازماندگان كمال خجندي بوده است. او در سال 1287 وارد دوره ابتدايي در مدرسه علميه تهران شد و پس از اتمام اين دوره تحصيلي در سال 1293 دوره متوسطه را در دبيرستان دارالفنون آغاز كرد. در سال 1295 ناراحتي چشم براي او پيش آمد كه در نتيجه در تحصيل او وقفه اي حاصل شد ولي در سال 1296 تحصيلات خود را در مدرسه سن لويي تهران ادامه داد كه از همين جا با زبان و ادبيات فرانسه آشنايي پيدا كرد.

در سال 1304 صادق هدايت دوره تحصيلات متوسطه خود را به پايان برد و در سال 1305 همراه عده اي از ديگر دانشجويان ايراني براي تحصيل به بلژيك اعزام گرديد. او ابتدا در بندر (گان) در بلژيك در دانشگاه اين شهر به تحصيل پرداخت ولي از آب و هواي آن شهر و وضع تحصيل خود اظهار نارضايتي مي كرد تا بالاخره او را به پاريس در فرانسه براي ادامه تحصيل منتقل كردند. صادق هدايت در سال 1307 براي اولين بار دست به خودكشي زد و در ساموا حوالي پاريس عزم كرد خود را در رودخانه مارن غرق كند ولي قايقي سررسيد و او را نجات دادند. سرانجام در سال 1309 او به تهران مراجعت كرد و در همين سال در بانك ملي ايران استخدام شد. در اين ايام گروه ربعه شكل گرفت كه عبارت بودند از: بزرگ علوي، مسعود فرزاد، مجتبي مينوي و صادق هدايت. در سال 1311 به اصفهان مسافرت كرد در همين سال از بانك ملي استعفا داده و در اداره كل تجارت مشغول كار شد.

در سال 1312 سفري به شيراز كرد و مدتي در خانه عمويش دكتر كريم هدايت اقامت داشت. در سال 1313 از اداره كل تجارت استعفا داد و در وزارت امور خارجه اشتغال يافت. در سال 1314 از وزارت امور خارجه استعفا داد. در همين سال به تامينات در نظميه تهران احضار و به علت مطالبي كه در كتاب وغ وغ ساهاب درج شده بود مورد بازجويي و اتهام قرار گرفت. در سال 1315 در شركت سهامي كل ساختمان مشغول به كار شد. در همين سال عازم هند شد و تحت نظر محقق و استاد هندي بهرام گور انكل ساريا زبان پهلوي را فرا گرفت. در سال 1316 به تهران مراجعت كرد و مجددا در بانك ملي ايران مشغول به كار شد. در سال 1317 از بانك ملي ايران مجددا استعفا داد و در اداره موسيقي كشور به كار پرداخت و ضمنا همكاري با مجله موسيقي را آغاز كرد و در سال 1319 در دانشكده هنرهاي زيبا با سمت مترجم به كار مشغول شد.

در سال 1322 همكاري با مجله سخن را آغاز كرد. در سال 1324 بر اساس دعوت دانشگاه دولتي آسياي ميانه در ازبكستان عازم تاشكند شد. ضمنا همكاري با مجله پيام نور را آغاز كرد و در همين سال مراسم بزرگداشت صادق هدايت در انجمن فرهنگي ايران و شوروي برگزار شد. در سال 1328 براي شركت در كنگره جهاني هواداران صلح از او دعوت به عمل آمد ولي به دليل مشكلات اداري نتوانست در كنگره حاضر شود. در سال 1329 عازم پاريس شد و در 19 فروردين 1330 در همين شهر بوسيله گاز دست به خودكشي زد. او 48 سال داشت كه خود را از رنج زندگي رهانيد و مزار او در گورستان پرلاشز در پاريس قرار دارد. او تمام مدت عمر كوتاه خود را در خانه پدري زندگي كرد.

در زندگی زخم هایی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می خورد و می تراشد .

این دردها را نمی شود به کسی اظهار کرد  چون عموما عادت دارند که این دردهای باورنکردنی

را جزو اتفاقات و پیش آمدهای نادر و عجیب بشمارند و اگر کسی بگوید یا بنویسد  مردم بر سبیل عقاید

جاری و عقاید خودشان سعی می کنند آن را با لبخند شکاک و تمسخر آمیز تلقی بکنند  زیرا بشر هنوز

چاره و دوایی برایش پیدا نکرده و تنها داروی آن فراموشی به توسط شراب و خواب مصنوعی به وسیله ی

افیون و مواد مخدره است ولی افسوس که تأثیر این گونه داروها موقت است و به جای تسکین پس از 

مدتی بر شدت درد می افزاید.

                                                                                                           (صادق هدایت)

  

 

سلام    یک شعر بسیار زیبا می نویسم که ربطی به مردمان ایران دارد البته از نظر من اینطور است

دست مزن !چشم  ببستم دو دست                         راه مرو ! چشم  دو پایم شکست

حرف مزن ! قطع    نمودم    سخن                             نطق مکن ! چشم  ببستم دهن

هیچ نفهم ! این سخن عنوان مکن                             خواهش نا فهمی  انسان  مکن

لال شوم    کور شوم     کر شوم                               لیک محال است که من خر شوم

 

                                                                                                           (نسیم شمال) 

سلام من حدود دو هفته ی پیش کتابی را خواندم که بسیار داستان قشنگی داشت

و من واقعا از خواندن این کتاب  لذت بردم و دوست دارم دیگران هم لذت ببرند .

البته شاید این کتاب از نظر بعضی ها قدیمی باشد .

اسم این کتاب ساحره ی پورتوبلو از پائولو  کوئلیو است .

خلاصه ای از داستان این کتاب را بر روی جلد کتاب نوشته است و من این خلاصه  را می نویسم.

آتنا کیست؟

اتنا شخصیت اصلی داستان ساحره ی پورتوبلو است. یتیمی که مادر کولی اش او را در ترانسیلوانی

سر راه گذاشت.کودکی که زن و شوهر لبنانی  به فرزندی پذیرفتند و به بیروت بردند .

کارمند بانک بزرگی در لندن. دلال موفق املاک در دبی. کاهنه ی خیابان پورتوبلو. اتنا ازدواج مکند .

بچه دار می شود و بعد فشار های اقتصادی و خانوادگی   منجر به جدایی او   و شوهرش می شود .

 اما حالا که خودش مادر شده   دچار وسواس فکری  میشود و مدام به زنی می اندیشد که خودش را به دنیا اورد.

 سرانجام برای کشف دلیل اینکه مادر چطور می تواند فرزندش را سر راه بگذارد به رومانی  می رود

تا مادر خونی اش را در میان کولی های ترانسیلوانی پیدا کند. این سفر چیز هایی به اتنا می اموزد

که زندگی خودش و تمام اطرافیانش را متحول می کند . 

داستان را کسانی می گویند  که او را میشناختند.

پائولو کوئلیو در ساحره ی پورتوبلو طرحی شگفت انگیز و پر رمز و راز پیش روی ما می گذارد که به

تدریج سنتی کهن و زنانه را بر ما اشکار می کند . 

نگاه کن که غم درون دیده ام

چگونه قطره قطره آب می شود

چگونه سایه سیاه سرکشم

اسیر دست آفتاب می شود

نگاه کن 

تمام هستیم خراب می شود .

                                                               (فروغ فرخّزاد)

                                                                 تولدی دیگر

در جهان هیچ چیز بر حسب تصادف و اتفاق نیست و در اینده هم هرگز چنین نخواهد بود.

خواه این یک سلسله روز های با آسمان آبی و صاف همراه با فجر و شفق طلایی تیره یا فعالیتهای

سیاسی پرآشوب  یا پیدایش یک شهر بزرگ یا ساختار کریستالی یک سنگ جواهر که هرگز به خود

 نور ندیده یا نصیب افراد از بخت و اقبال یا ساعت برخاستن شیر فروش محله از خواب صبحگاهی

یا موضع یک الکترون  یا بروز زمستانهای سرد یکی پس از دیگری. حتی الکترونها که حرکات آنها به

ظاهر نمونه کامل پدیده های غیر قابل پیش بینی است موجودات کوچک رام و فرمانبرداری هستند

 که با سرعت نور می چرخند و دقیقا به همانجایی که مقرر است می روند. انها صدای اژیر مانند

ضعیفی دارن که اگر با ترتیب و ترکیب درک و فهم شوند همانند صدای وزش باد در جنگل مطبوع 

هستند و درست همان کاری را می کنند که به آنها تکلیف شده واین واقعیتی است که می توان

از آن مطمئن بود.

                                                                                               (دکتر وین دایر)      

پرسید خدا کجاست او به اسمان یا به جای بسیار دور

اشاره کرد پس جای تعجب نیست که خدا خودش را نشان نمیدهد

یادتان باشد خدا درون شماست او را همه جا می توان دید و احساس نمود

                                               

                                                                                                  (دکتر وین دایر) 

 

 

اکنون تو اینجایی

گسترده چون عطر اقاقی ها

افسوس ما خوشبخت و آرامیم

افسوس ما دلتنگ و خا موشیم

خوشبخت زیرا دوست می داریم

دلتنگ زیرا عشق نفرینی است.

                                                      (فروغ فرخّزاد)  

                                                          تولدی دیگر

 

در کوچه باغ های نیشابور:

 دانم دری ـ  وا می شود

 دردی ـ   مداوا می شود

 به رغم ـ  انچه  گفته اند

 نه ها ـ همه ها می شود 

 اٍله      اٍلّا        الله    دل

  بر خاکیان   لا   می شود

عبرتگه     خلق      جهان

این من واین ما می شود

                                    (بهنوش مراتی)